Menu

Overzicht van de gitaar en zijn onderdelen

 

In dit overzicht worden de diverse onderdelen van de gitaar behandeld.
Voornamelijk over het hoe en waarom van de verschillende onderdelen.
Er zijn  tips te vinden over onderhoud en het oplossen van allerlei kleine problemen.

 

Spring direct naar het onderdeel van keuze op deze pagina.

 

Overzicht
Hals
Kast

Kop

Mechaniek
Topkam
Frets
Brug
Snaren en snaren opzetten
Lak
Elementen

 

Overzichtstekening

 

Hier zie je een overzichtstekening met daarin de benamingen van de diverse onderdelen van de gitaar.

 

 

Hals

 

De vorm van de hals en de afstand tussen de frets en de snaren bepalen het speelgemak van een gitaar. Dit laatste heet de "actie". Wat iemand prettig vind spelen is erg afhankelijk van smaak. Maar in het algemeen kun je zeggen dat als de actie laag is, dus als de snaren dicht bij de frets staan, een gitaar makkelijker speelt.

 

Hieronder zie je de verschillende onderdelen van de hals van een staalsnarige gitaar. Nylonsnarige gitaren hebben over het algemeen geen halspen omdat de trekkracht van nylonsnaren niet zo groot is als die van stalen snaren.

 

 

De hals is meestal gemaakt van mahonie of esdoorn.
De toets is meestal gemaakt van palissander, ebben of esdoorn.
De topkam is meestal gemaakt van been, plastic of een andere kunststof zoals o.a. grafiet.
De frets zijn van een metaallegering en in verschillende hardheidsgraden te krijgen.

 

De halspen kan van de meest uiteenlopende materialen zijn, maar is meestal van metaal met een moer om de druk van de snaren op te vangen. De moer kun je aandraaien om de hals rechter te zetten, of losser om de hals holler te zetten.

 

Een hals moet een lichte holling hebben. Deze holling meet je in het midden van de hals. De holling zou ca. 0,3 mm moeten bedragen.

 

Alle frets moeten ook even hoog zijn. Als dat niet het geval is dan moeten de frets gevlakt worden. Vlakken gebeurt met een zoetvijl. Als alle frets even hoog zijn worden ze opgerond met een speciale holle fretvijl en daarna gepolijst.

 

 

Kijk langs de hals aan een kant van de frets om eventuele afwijkingen te kunnen ontdekken.

 

 

Door de halspen met de klok mee te draaien wordt de hals rechter, tegen de klok in holler. Draai nooit meer dan 'tien minuten' in één keer en kijk wat er gebeurt.

 

Het afstellen van de hals gebeurt met de snaren op spanning. Check tijdens dit proces regelmatig of de gitaar nog goed gestemd is. Let op! Bij te veel aandraaien kan een halspen breken! Dit is wel te repareren, maar is zeer kostbaar. Zie ook zelf afstellen.

 

Kast

 

De kast (akoestisch) of de body (elektrisch) bepaalt voor een groot gedeelte hoe een gitaar klinkt. Hierbij spelen houtsoorten een belangrijke rol, maar nog belangrijker is hoe de gitaar gemaakt is. Een goede gitaarbouwer kan zelfs van simpel bouwhout nog een goed klinkend instrument maken. (bron Robert Benedetto een van mijn helden in de gitaarbouw)

 

De klankkast van een akoestische gitaar bestaat in grote lijnen uit drie delen:

 

Bij goedkopere gitaren zijn deze onderdelen meestal van gelaagd hout.

Het bovenblad is in de regel ca. 3 mm dik. Het moet goed soepel zijn, zodat de trillingen, die de snaren via de brug overbrengen op de kast, ook werkelijk als geluid worden weergegeven. Het mooiste zou een zo dun mogelijk bovenblad zijn, dat zo vrij mogelijk kan trillen. Helaas is de spanning van de snaren dusdanig groot, dat een bovenblad alleen dat niet zou houden. Daarom is een bovenblad verstevigd met steunbalkjes of zangbalkjes. Deze moeten ook weer sterk soepel en dun zijn, zodat ze de trilling van het bovenblad niet in de weg zitten maar zelfs versterken.

De zij- en achterkant zorgen voornamelijk voor de projectie van het geluid door het klankgat. Ook deze zijden dienen dun te zijn, maar wel hard en sterk. Daarom zijn ze verstevigd met balkjes. Er zijn gitaren, zoals Ovation, die een kunststof zij- en achterkant hebben.

Hieronder zie je een bovenblad in de maak van een staalsnarige akoestische gitaar.

 

 

De meest voorkomende reparaties aan de klankkast van een gitaar zijn loszittende zangbalkjes. Dit kan een vervelende rammel veroorzaken bij het spelen, die niet direct te lokaliseren is. Je kunt deze losse balkjes vinden door met een spiegeltje en een lampje via het klankgat de binnenkant te bekijken. Deze losse balkjes kun je met gewone witte houtlijm op hun plaats lijmen. Vaak wel een gepruts om je hele gitaar niet onder de lijm te krijgen en de balkjes moeten ook nog geklemd worden.

 

Een ander zeer vervelend probleem is een bovenblad dat door de spanning van de snaren bol is komen te staan. Hierdoor staan de snaren vaak veel te hoog boven de toets, waardoor het instrument bijna niet meer te bespelen is. Reparatie is vrijwel ondoenlijk en leidt meestal tot noodoplossingen (bridgedokter), of tot de aanschaf van een nieuwe gitaar.

 

 

Bridgedoctor

 

De body van een elektrische gitaar (idem voor een bovenblad van een akoestische) zou uit twee delen moeten bestaan, die geboekmatched zijn gelijmd. Hieronder zie je een voorbeeld. Er wordt een taartpunt uit een boom gezaagd (tek. 1). De taartpunt wordt overlangs doorgezaagd en opengeklapt en tegen elkaar gelijmd (tek.2 & tek.3).

 

 

Uit dit stuk hout wordt de body gezaagd. Helaas zie je dit procedé alleen nog bij de echt dure kwaliteitsgitaren. De goedkopere elektrische gitaren zijn vaak uit meerdere plankjes aan elkaar gezet. Hierdoor klinken deze instrumenten beslist minder, omdat hout niet optimaal kan trillen vanwege de lijmnaden en de verschillende nerfrichtingen. Trilling is immers ook voor een elektrische gitaar van belang.

 

De oorspronkelijke houtsoorten voor een akoestische gitaar zijn: vuren of ceder voor het bovenblad, palissander voor het zij en achterblad, mahonie voor de hals en ebben voor de toets. Uiteraard wordt er veel met andere exotische houtsoorten geexperimenteerd.

 

Tegenwoordig koop je haast geen gitaar meer die rondom van massief hout gemaakt is. Of je moet diep in de buidel. (€ 1.500 of meer) Een betaalbare gitaar heeft vaak alleen een massief bovenblad. De rest van de kast is van triplex. De goedkoopste gitaren zijn helemaal van triplex. (behalve de hals). Het is aan te raden een gitaar te kopen met een massief bovenblad omdat die vaak beter klinken dan triplex en uiteindelijk beter gaan klinken als je geluk hebt.

 

Je kunt een massief bovenblad herkennen door naar de rand van het klankgat te kijken. Lopen de nerven door dan zal het hoogstwaarschijnlijk een massief bovenblad zijn.

 

 

Kop

 

Het gedeelte waar de stemmechanieken zitten heet de kop van een gitaar. De kop heeft door zijn onderdelen (de stemmechanieken en de topkam) de grootste invloed op het stemgemak. Als een van deze onderdelen niet goed werkt, is het moeilijk om het instrument zuiver gestemd te krijgen.

 

De kop is het meest kwetsbare onderdeel van een gitaar.


In mijn werkplaats krijg ik regelmatig gitaren met een gebroken kop. Meestal breekt een gitaar op de plek waar de topkam zit. Dit is dan ook het dunste gedeelte van de gitaar, waar bovendien de grootste kracht op staat door de spanning van de snaren (ca 10 kg per snaar bij een akoestische gitaar). Omdat deze kracht opgevangen dient te worden is de kop onder een hoek aan de hals gelijmd.

 

Gitaren met een hals uit een stuk zoals bijv. een Fender stratocaster (elektrische gitaar), waarbij de hals ook nog eens gemaakt is van esdoorn, hebben dit probleem nagenoeg niet. De meeste halzen van akoestische

gitaren zijn van mahonie gemaakt wat een veel brozere houtsoort is dan esdoorn en breken daardoor veel makkelijker. Op de tekening zie je hoe de meeste koppen geconstrueerd zijn. Het zijn dwarsdoorsneden.

 

 

De pijlen geven aan hoe de nerf van het hout loopt. In staalsnarige akoestische en elektrische gitaren loopt ook nog een stalen halspen door de hals, om de trekkracht van de snaren tegen te gaan. De halspen eindigt onder de topkam, en maakt dit punt extra zwak. Als een gitaar voorover op zijn snaren valt kan het goed mis gaan. Het beste is dus om hem in een goede koffer te bewaren en niet op een standaard bij de loslopende hond en de baby.

 

Als een kop gebroken is dan kan deze weer gelijmd worden. Als het een mooie schone breuk is en er geen hout weg is door versplinteren, dan kun je gewone houtlijm gebruiken.

Als er wel hout weg is en de onderdelen niet meer passen, dan wordt de klus aanzienlijk moeilijker. Het kan zijn dat de kop niet echt is afgebroken, maar wel gespleten. Ook dat is wat moeilijker te repareren, omdat het lastig kan zijn om lijm tussen de breuken te krijgen.

 

Houtlijm is meestal de beste keuze voor het lijmen van breuken, omdat de lijmresten naderhand goed te verwijderen zijn met wat water of door ze weg te krabben. Bijvoorbeeld met een schraapstaal.

Als je een breuk moet lijmen die niet meer past, zou je een lijm kunnen gebruiken die veel sterker is dan houtlijm en die bovendien een vullende werking heeft (bijv. konstruktielijm). Nadeel hiervan is dat je na afloop veel

meer af te werken hebt.

 

Mechaniek

 

Het stemmechaniek van een gitaar moet van een goede kwaliteit zijn, zodat de snaren tijdens het spelen op stemming blijven. De stemming van een gitaar is ook afhankelijk van de topkam en de octaafzuiverheid.

Een goed mechaniek is een oliebadmechaniek. Dit is een dicht systeem, waar de draaiende onderdelen goed ingevet inzitten. Hierdoor kan er geen stof en vuil bijkomen, zodat het mechaniek veel langer soepel blijft lopen.

Goedkopere mechanieken zijn open, waarbij je de tandwielen gewoon kunt zien zitten. Net als bij je fiets, moet je deze onderdelen af en toe voorzien van een drupje olie. Dit voorkomt veel ellende, zoals het afbreken van de knopjes waar je aan draait, het doordraaien van het mechaniek door slijtage of andere toestanden.

Hieronder zie je een voorbeeld van een open mechaniek.

 

 

Goede merken mechanieken zijn o.a. Schaller, Gotoh en Sperzel. De laatste maakt een mechaniek met een locking mechanisme, wat de snaar door aan een wieltje te draaien op zijn plaats klemt waardoor hij zich niet los kan trekken. Een gitaar met deze mechanieken en een goede topkam van Graphtech zal veel minder snel vals worden dan een gitaar met open mechanieken en een plastic topkam. Uiteraard is de prijs daar ook naar.

 

 

Een Sperzel mechaniek

Belangrijk is dat de mechanieken goed aan de gitaar bevestigd zijn. Geen lamgedraaide schroefjes en zo, want hierdoor gaan mechanieken vaak kapot ! Beter is het om de gaatjes te vullen met een satehprikkertje en een druppel superlijm, waarna je de schroefjes er opnieuw indraait.

 

Topkam

 

De topkam is het stukje plastic, been of messing, waar de snaren overheen lopen naar de kop van de gitaar. De bespeelbaarheid in de lagere posities is vooral afhankelijk van de hoogte van de topkam. Hoe lager, hoe beter. De ideale topkam is net zo hoog als de eerste fret. Daarom zie je bij sommige gitaren ook wel een zogenaamde "nulfret". Het beste is om de topkam bij het invijlen een fractie hoger te laten dan de eerste fret.

 

 

De topkam van een Fender.

 

Topkammen kunnen van verschillende materialen zijn. Het grote probleem is dat er wrijving optreed tussen de snaar en de topkam. Hierdoor kan de snaar blijven steken. Als je bijv. aan het stemmen bent, wil het wel eens voorkomen dat je een tik hoort. Dit is meestal de snaar die in de topkam blijft steken en door het aandraaien van het mechaniek losschiet. Het kan veel helpen door de snaar even uit het slot te wippen en er wat droge zeep (van een stuk) in te smeren. Hierdoor smeer je in feite het slot. Doe de snaar weer terug en hij werkt weer.

 


Het vooraanzicht van een goede topkam. De snaren liggen hier tot de helft in.

 

Een ander materiaal is "Graphtech". Topkammen die hiervan zijn gemaakt hebben een zelfsmerende werking. Ik kan iedereen aanraden de topkam te vervangen voor een van deze topkammen. Je gitaar is veel makkelijker te stemmen! De meeste mensen denken dat als je gitaar slecht stemt, dit aan de stemmechanieken ligt. Het is in 90 procent van de gevallen de topkam !

Frets

 

Frets zijn de stukjes metaal die over de toets van de hals lopen. Ze zijn gemaakt van een legering die bestaat uit 18% nikkel, 55% koper en 27% zink. Deze legering heeft een bepaalde, niet al te hoge, hardheidsgraad, waardoor de frets helaas wel kunnen slijten. Frets worden niet uit een hardere legering gemaakt omdat dat het fabricageproces te duur zou maken. De frets worden gerold uit een lange draad en in korte stukjes geknipt. De frets hebben een ronde bovenkant en een angel aan de onderkant waarmee ze in het hout van de toets vastzitten. Een bekend merk draad is Dunlopdraad.

 

 

 

 

Nieuwe frets voor een gitaar.

 

Versleten frets

 

De frets van een gitaar moeten allemaal even hoog zijn om te voorkomen dat de snaren er tegen aan rammelen tijdens het spelen. Als je een nieuwe gitaar koopt, let hier dan ook op, evenals of de hals "recht" is. Zie aanschaf. Als de frets niet allemaal even hoog zijn of diepe kuilen vertonen waar de snaren de frets raken, dan moeten ze gevlakt worden. Als de frets te laag zijn, lager dan c.a. 0,6 mm, dan dienen ze vervangen te worden is mijn mening.

 

Het vlakken van de frets gaat als volgt:

  1. Haal de snaren van de gitaar.
  2. Zet de hals zo recht mogelijk met behulp van de halspen en een grote rechte lineaal.
  3. Vlak de frets met een zeer fijne vijl (zoetvijl)
  4. Rond de frets op met een speciale holle vijl (fretvijl)
  5. Polijst de frets met schuurpapier en een polijstmiddel (bijv. commandant 4).
  6. stel de gitaar opnieuw af.

 

Fretdraad is in allerlei maten verkrijgbaar, van hoog en smal tot laag en breed. Welk draad je prettig vindt is een kwestie van ervaring en smaak. Mensen als Joe Satriani en Steve Vai spelen met 6105 draad van Dunlop. Dit is een extreem hoog draad waardoor je tijdens het spelen de toets nauwelijks voelt met je vingertop. Een draad wat je ook vaak ziet (bijv. bij een Gibson) is jumbodraad. Dit fretdraad is zowel hoog als erg breed. Sommige mensen kunnen niet met dit soort frets overweg, omdat ze de snaar dan te diep kunnen indrukken, waardoor ze constant vals spelen. Een gitaar met hoge frets voelt ook aan alsof hij hoger staat afgesteld dan een met lage frets. Persoonlijk vind ik hoge frets vaak beter klinken dan lage, maar het blijft een kwestie van smaak.

 

(refret) Het vervangen van frets gaat als volgt:

  1. Haal de snaren van de gitaar.
  2. Zet de hals zo recht mogelijk.
  3. Trek de frets uit de toets (let op! niet doen als je niet weet wat je doet)
  4. Maak de toets mooi vlak met behulp van een rij etc. etc.
  5. Maak de fretslots schoon met een zelfgemaakt schrapertje of zo.
  6. Zorg dat je fretslots de goede breedte hebben voor de nieuwe frets.
  7. Helaas is alles wat je hier leest niet te leren via een site maar alleen uit ervaring.
  8. Sla de nieuwe frets in de keurig afgewerkte en schone toets met juiste slots.
  9. Knip en werk de frets bij (monnikkenwerk zie boven bij vlakken)
  10. stel de gitaar af.

Brug

 

Over bruggen valt enorm veel te vertellen. Laat ik het echter kort houden. De brug zit op de kast van de gitaar en hieraan worden de snaren bevestigd. Op de diverse pagina's van mijn site heb je al wat bruggen gezien. Er zijn een aantal serieuze brugproblemen, die eigenlijk alleen op te lossen zijn als je werkelijk weet wat je doet. (zoals die oude 12-snarige Takamine gitaar die ik ooit in handen kreeg: met een bijna losgeraakte brug op een bovenblad dat zo bol stond als een voetbal en een actie waar je je hele vinger tussen kon steken!).

 

Zoveel smaken, zoveel verschillen in de elektrische gitaarwereld. Iedereen denkt het ei van Columbus te hebben gevonden. Elk merk bedenkt weer een nieuw brugsysteem.

 

Waar het op neer komt, is dat het ding verstelbaar moet zijn, zowel op snaarlengte (mensuur) als op snaarhoogte (actie). Dit gebeurt altijd door het draaien aan minuscule inbusboutjes en kleine schroefjes. Een grote tip: wacht niet met naar een gitaarmonteur gaan tot ze volledig vastgeroest zitten! En een drupje olie af en toe kan zeker geen kwaad.

 

Nog een paar tips: een Floyd rose tremolo en een lo-pro-edge dienen met de grondplaat evenwijdig aan de bovenkant van de gitaar te lopen.
Een Fender-brug kun je op de body vastzetten door de veren aan de achterkant van de gitaar (onder het plastic kapje) aan te draaien. Dit is vooral nodig bij de goedkope imitaties, omdat deze systemen echt niet werken.

 

 

Hier een foto hoe een Floyd Rose tremolo hoort te staan.

 

 

Hier zie je een opengewerkte tekening van een Floyd Rose tremolo.

 

Als je snaren makkelijk breken kan het zijn dat de zadels van je brug gepolijst moet worden. Dit kun je zelf doen met een stukje zeer fijn (1200) waterproof schuurpapier. Ook kun je de zadels vervangen door zadels van het merk Graphtech. Deze zijn van een speciaal composiet gemaakt wat zelfsmerend is.

 

 

Een set stratzadels van Graphtech

 

 

Een topkam van het merk Graphtech

 

Snaren

 

Welke snaren kun je het beste gebruiken? Ook hier geldt weer: zoveel smaken zoveel verschillen en zoveel diktes. Ik gebruik zelf op mijn elektrische gitaar D'addario 0.010 en op mijn akoestische van alles en nog wat! Meestal kies ik Argentines 0.011. Een ding staat vast: de dikte van de snaar beïnvloedt de afstelling. Dus wil je van dikte (van snaren...) veranderen, laat dan je gitaar even afstellen.

 

Nog een ander fenomeen: hoe dikker de snaren, des te beter het geluid. (volgens mij dan) Een gitaar met dikke snaren speelt wel weer moeilijker dan een met dunne. Proberen dus.

 

Hoe vaak moet je snaren verwisselen? Ook dit is persoonlijk. Meestal verwissel ik snaren als ze niet goed meer klinken, d.w.z. als de rek eruit is of als ze gaan roesten. Dat is bij mij na een week of twee. Vooral na een aantal optredens.

 

Het kan zijn dat je snaren breken. Dit kan door te heftig spelen komen maar ook door problemen met bijvoorbeeld je zadels. Hier kunnen zich braampjes vormen. Een oplossing is de zadels polijsten met 1200 schuurpapier of graphtech zadels aan te schaffen.

 

Wat ik in mijn praktijk veel tegenkom, is dat mensen vaak niet echt weten hoe ze snaren op hun gitaar moeten zetten. Wie dat wel onder de knie heeft, kan veel stemmingsproblemen voorkomen. Niet-omwonden snaren hebben de neiging om zich, als ze niet goed bevestigd zijn, los te trekken. Daarom volgt hier een kleine cursus snaren opzetten, die er bovendien ook weer snel afwillen, zonder tussenkomst van een tang.

 

Let op! Doe de snaar nooit meer dan 1 keer door het gaatje in het mechaniek. Ook niet bij een nylonsnaar! Je hebt dan tangen en zagen nodig om ze er weer af te halen.

 

Staalsnarig snaren opzetten

 

We beginnen bij de brug. Haal bij de staalsnarige gitaar, na het losdraaien van de snaren, de brugpinnen uit de brug. Ik doe dat altijd met een kniptang. Wel voorzichtig, want je knipt de pinnen natuurlijk zo door. Trek de pinnen uit de brug.

 

 

Doe het kogeltje van de nieuwe snaar in het gaatje en steek de pin terug in de brug.

 

 

Soms komen de pinnen bij het opdraaien van de snaar nog wel eens uit de brug zetten. Het kan genoeg zijn om de pin even aan te drukken. Soms moet je opnieuw beginnen.
Verder met de mechanieken op de kop.

 

 

Haal de snaar van binnenuit door het gaatje. (tekening 1). Sla de snaar terug en onder de andere snaar door (tekening 2). Trek de snaar voorzichtig strak, terwijl je het snaaruiteinde naar boven haalt. Draai nu aan het mechaniek en zorg dat de snaren netjes hun windingen maken onder elkaar. Zie hieronder. Probeer minimaal drie windingen op het mechaniek te krijgen.

 

 

Deze truc hoef je eigenlijk alleen bij de niet-omwonden snaren uit te halen. Door de windingen van een omwonden snaar heeft deze, mits er ca. drie windingen op het mechaniek zitten, genoeg grip. Op deze manier kun je ook snaren op een klassieke ofwel spaanse gitaar zetten. Stem vervolgens de gitaar en rek de snaren voorzichtig wat op door er wat aan te trekken van de gitaar af. Stem opnieuw en spelen maar.

 

Klassiek snaren opzetten

 

 

Lak

 

Gitaren zijn nogal verschillend afgewerkt. Zo zijn er gitaren die enkel in de was zijn gezet, of slechts een hele dunne matte lak hebben. De meeste elektrische gitaren (en dan vooral de wat goedkopere) zijn afgewerkt met een nogal dikke tweecomponenten lak, met daaronder ook nog de nodige primers. Helaas komt dit de klank niet ten goede. Een gitaar klinkt meestal ongelakt nog het beste. Maar om het hout tegen allerlei vuil te beschermen, is het beter als er wel een beschermende laag opzit.
Over het algemeen kun je lak, als deze erg vuil is, goed schoonmaken met wasbenzine. Hierna kun je de gitaar opwrijven met een zachte doek en een speciale gitaarcleaner.

 

Waar je erg op moet letten is of de gitaar is afgewerkt met nitro-cellulose lak. Op duurdere gitaren wordt vaak deze lak gebruikt. Gibson-gitaren zijn vaak zo afgewerkt. Nadeel is dat deze lak ook op de hals wordt gebruikt, waardoor deze tijdens het spelen erg stroef kan gaan aanvoelen. Nitro-lak heeft namelijk de eigenschap vocht door te laten. (Kijk maar naar de antieke tafel van je grootmoeder waar de kringen van de glazen in staan). Een dunne vernis hier overheen kan een laatste redmiddel zijn.

 

Het is erg moeilijk om deze lak schoon te maken en ik zou aanraden om dat alleen met een gitaarcleaner te doen. Spuit deze nooit in een keer op de lak maar eerst een klein beetje op een doekje. Hierna voorzichtig stukje bij beetje de lak opwrijven.

 

Gitaren zonder lak maar met een waslaag moet je onderhouden door ze regelmatig in de was te zetten (zoals Warwick-bassen).

 

Reparaties van de lak zijn vaak erg lastig, omdat het erg moeilijk kan zijn om de kleur en glans van de oude lak te benaderen. Meestal blijf je een reparatie goed zien. Uitkijken met de lak zou ik zeggen, tenzij je je Fendertje er uit wil laten zien alsof hij werkelijk uit 1963 komt. (Kan ook mooi zijn trouwens.)

 

 

Elementen

 

Een element (pick up in het engels) is nodig om een gitaar elektrisch te kunnen versterken.
Voor de verschillende type instrumenten bestaan er verschillende systemen.

Zoek je een schema? kijk hier of er wat bij is.

Elektrische gitaren

 

Op de volgende foto zie je een telecaster element uit elkaar. Het principe is eenvoudig. Je neemt een magneet en wind daar een aantal meters koperdraad omheen. Uiteraard komt er uiteindelijk meer bij kijken maar als je zelf een element wil maken kan dat simpelweg op deze manier.

 

 

 

Er bestaan voor de elektrische gitaar zowel enkelspoels als dubbelspoels elementen. (single coil pickups en humbuckers in het engels)
Humbuckers heten zo omdat ze ontwikkeld zijn om "hum te bucken" dus brom te onderdrukken. Dit bleek nodig omdat enkelspoel elementen behoorlijk kunnen storen.

De humbucker heeft twee spoelen met magneten naast elkaar in serie geschakeld waarbij de magneten tegengesteld zijn qua polariteit en de ene spoel ook tegengesteld is gewikkeld.

Humbuckers zijn vooral geschikt voor een stevig rockgeluid en klinken warmer dan een enkelspoels element. Enkelspoels elementen geven daarentegen dat specifieke Fender stratocaster geluid. Denk hierbij aan bijvoorbeeld Stevie Ray Vaughan of Jimi Hendrix.

 

Akoestische gitaren

 

Akoestische gitaren kun je vrij goed versterken met een zogenaamd piezo element. Deze elementen zijn gemaakt van piezo kristallen. Piezo wekt een stroompje op als er druk op uitgeoefend word.
Meestal zijn piezo elementen under-saddle pickups. Ze worden dus onder het zadel van de akoestische gitaar geplaatst.
Omdat piezo pickups vaak erg hoogohmig zijn is het zeer aan te raden met een voorversterker te werken zodat de gitaar direkt op bijvoorbeeld een mengtafel aangesloten kan worden.

 

 


Hier zie je hoe een piezo onder het zadel geplaatst wordt.

Een goed merk piezo pickup is o.a. Fishman. Maar er zijn veel meer merken met allemaal kleine verschillen. Tip Laat een piezo inbouwen door een vakman. Een piezo element is zeer kwetsbaar. Een keer buigen kan hem onherstelbaar verwoesten.